MUSIKA KRITIKA. Ahots elkartuak

LUIS HIDALGO MARTÍN

Landarbaso Abesbatza Elkartea
Zuzendaria: Iñaki Tolaretxipi.
Obren konposatzaileak: Donostia. Loti, Rachmaninov, Mendelssohn, Raminsh, Eslava eta Miskinis. Tokia: San Juan de los Caballeros Eliza (Zuloaga Museoa).
XX. Segobiako Musika Sakratuko Astea

Beste urte batez Segobiako Musika Sakratuko Asteak, Aste Santuko lehen egunetako erreferentzia kultural garrantzitsuena izaten jarraitzen du. Eta beste behin babes instituzional eta pribatu sendoago baten faltak, ziklo interesgarri eta beharrezko hau, herrialde mailan behinik behin dagokion lekura bultzako lukeen proiektu handinahiago bat aurrera ateratzeko aukera alperrik galdu izanaren sentipena sorrarazten digu.

XX. edizio honek guztira sei kontzertu eskaintzen ditu, egoitza moduan San Juan de los Caballeros Eliz zoragarria daukalarik eta gehienbat egitarau bokal batekin, zeinak Errenazimentutik gure egunetarainoko obrak biltzen dituen. Egitarau interesgarri honek urteko gainontzeko egunetan zehar hirian topa ezin daitezkeen musika proposamen bakan batzuk ere biltzen dituelarik.

Azken edizioetan falta ohi ez den beste gauzetako bat, eta ikusitako emaitza artistikoen arabera hurrengo edizioetan ere falta beharko ez lukeena, Nafar edo Euskal abesbatza baten partehartzea da. Oraingo honetan Landarbaso Abesbatzaren txanda izan zen, hamazazpi eta hogeita hamahiru urte bitarteko hogeita hemeretzi abeslarik osatutako taldeak Barrokotik gaur eguneraino zabaltzen zen egitarau ederra eskaini zuten.

Zailtasun handiko obrak

Landarbaso Abesbatzaren emanaldiak atal bakar bat izan zuen non obra guztiak, bakoitzaren estilo kontuak alde batetara utziaz, beraien edertasun eta abesbatzak ezarri zion emozioarengatik nabarmenduak izan baitziren, oso komunikatiboa den beraien zuzendari Iñaki Tolaretxipik paregabeki zuzenduta zeudenak. Emanaldi guztia ahots batasun handi, sendo eta maila tekniko oso altu batetan gauzatzeko gai izan ziren.

Abesbatzako partaideen prestakuntzak zailtasun handiko obrak portu onera eraman ahal izatea ahalbidetzen dute. Hor dauzkagu besteak beste bi adibide garbi: batetik Vitautas Miskinis-en “Misa Brevis”-eko “Kyrie” eta “Gloria” moduko obrak, non “Gloria”-k berak obra gutxik lortzen duten maisulan maila lortzen duen eta berak bakarrik kontzertu oso bat justifikatuko lukeen, eta bestetik musikaren bitartez latindar testuaren borondateak islatzen dituen Raminsh-en “Ubi Caritas” zoragarria. Obra garaikideak, eskainitako umiltasun eta gaitasun dramatikoagatik gailendu baldin baziren, itxura edo eragin erromantiko baten pean zeuden obrak “O Iesu mi duilcissime”, “Ave Maria”, “Her nun lässest du deinen Diener” eta “O Salutaris Ostia” modukoak hurrenez hurren Donostia, Rachmaninov, Mendelssohn eta Eslava-renak direnak, erakutsitako handitasun dinamiko eta grinarengatik gailendu ziren. Aldiz, ahotsen gidaritzapen garbiak, kontrapuntuarekin jolasean dabilen Antonio Lotti-k konposatutako “Laudate Dominum” definitu zuen.

Hiru ohartxo bakarrik, sarrera jakin batzutan izan ziren ausazko duda-mudak, ikus-entzule batzuen ezinegona txalotzeko garaian eta kontzertuaren hasierak jasan zuen atzerapenak apaldu zuten apur bat musika sakroaren beste alderdi bat erakusten duen bis atsegin batekin amaitu zen kontzertua.